Κάτι λείπει...

Σήμερα ξύπνησα ολοζώντανη αλλά μισή, έχω μεγάλη διάθεση για τα πάντα αλλά κ για τίποτα.

Μου λείπει ο γιορτινός αέρας που πλανάται κάθε μέρα στην ατμόσφαιρα, μου λείπουν τα παιχνίδια, τα χαμόγελα, οι χαζομάρες, τα γέλια... μου λείπει η ζωή μου!

Δεν αντέχω να βλέπω άλλο τους άδειους τοίχους, το καθαρό κ συμμαζεμένο σπίτι, το βαριέμαι. Το έχω ήδη βαρεθεί.

Από την άλλη, όμως, δεν πρέπει να είμαι αχάριστη, διότι κανονικά τέτοια ώρα θα έπρεπε να ταξιδεύω 1000χλμ για να ρίξω την ψήφο μου. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Πως το σκέφτηκαν να πάνε σε εκλογές όταν ο κόσμος καιγόταν κυριολεκτικά, εν μέσω εξεταστικής, εν μέσω καλοκαιριού; μετά σου λέει κοινωνικό κράτος.

Θέλω να τελειώσει η εξεταστική, η οποία δεν έχει καλά καλά αρχίσει κ να πάω επιτέλους στο χορευτικό. Μου έλειψε πάρα πολύ. Θέλω να χορέψω, να τραγουδήσω, να νιώσω άνθρωπος.

Πάντα αναρωτιόμουν κ συνεχίζω να αναρωτιέμαι, πως στο σχολείο τα προλαβαίναμε όλα. Διαβάζαμε όλη μέρα, τρέχαμε σε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, ασταμάτητα, διαγώνίσματα, ξενύχτια, επί καθημερινής βάσεως, πήγαινα γυμναστήριο κάθε μέρα, έβγαινα πιο συχνά απ' ότι τώρα, διάβαζα εξωσχολικά, έβλεπα πολύ τηλεόραση (τώρα μου είναι αδιάφορο), έβλεπα τους φίλους μου σε καθημερινή βάση (από το σχολείο) κ τους υπόλοιπους οπωσδήποτε μια φορά την εβδομάδα.

Δεν μ'αρέσει καθόλου να μην έχω πρόγραμμα στη ζωή μου κ όμως δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω. Γιατί έχω τύψεις όταν πάω να διαβάσω ένα λογοτεχνικό βιβλίο κ όταν καίγομαι μέρες με χαζοπαιχνίδια στον υπολογιστή δεν έχω καμία; Γιατί απλά πείθω τον εαυτό μου ότι αν μπορώ να συγκεντρωθώ να διαβάσω κάτι, μπορώ να διαβάσω κ για το Πανεπίστημιο, ενώ αν κάψω νευρικά κύτταρα δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Πως έβρισκα χρόνο, ακόμα κ στην τρίτη Λυκείου να κάνω ότι βλακεία μου έρθει στο μυαλό κ τώρα δεν μπορώ; Που πήγε αυτή η ενέργεια κ η ζωντάνια που είχα; Γιατί τόση νωχελικότητα; Με έφαγαν οι τύψεις κ εγώ έφαγα τα χρόνια του Πανεπιστημίου, που να πάνε κ να μην ξαναγυρίσουν. Φοιτητική ζωή κ βλακείες. Δεν πρόκειται να πω σε κανέναν " ααααχ φοιτητική ζωή" θα πω " ααααααχ βαχ φοιτητική ζωή". Δεν μπορώ να πω ότι δεν υπήρχαν ωραίες στιγμές ή ότι δεν πέρασα καλά, αλλά αυτή η αβεβαιότητα με σκοτώνει, το να μην ξέρω που πατώ κ που βρίσκομαι δεν το αντέχω άλλο. Ίσως στο σχολείο να μην είχα χρόνο να τα σκέφτομαι όλα αυτά αλλά σίγουρα ήμουν πιο ευτυχισμένη, πιο ζωντανή...

SoSou Πανεπιστήμιο...